Rijbewijs

is_mass_licenseOm af te kunnen rijden moet ik een auto hebben met een handrem. Heb ik. En ik moet een zgn. sponsor zoeken. Dat moet iemand zijn met de Amerikaanse nationaliteit, die minimaal een jaar z’n rijbewijs heeft en boven de 21 jaar is. Buren genoeg die willen helpen. Echter de enige mogelijkheden tot afrijden zijn op een uur tot anderhalf uur rijden. Wie ga ik vragen een dag vrij te maken om af te zakken naar de “middle of nowhere?” De enige reden dat ze mee moeten, is terugrijden als ik zak……

Ik ga langs bij een rijschool om te vragen of het slim is om welicht een paar rijlessen te nemen om de officiële eisen weer even te oefenen: file parkeren, helling parkeren, helling trekken, keren op de weg. De expert vindt het onzin. Volgens haar heb ik het niet nodig. Ze legt uit op korte termijn afrijden bijna onmogelijk is. Vervolgens pakt ze papier en tekent de route die ik in Watertown zou moeten rijden compleet met tips waarop te letten. Ze had mij prima twee of drie lessen kunnen verkopen. Aardig dus. Heel vaak checken online is de enige manier om sneller af te rijden. Ik doe het toch maar en het kost mij twee uur per dag, zonder veel succes. Als ik op het punt sta toch maar naar Springfield af te reizen, heb ik geluk. Er is een gaatje in Watertown, vandaag om drie uur. Ik moest meteen beslissen want 10 seconden later kan het plekje alweer weg zijn. Ik waag het erop en boek. De kinderen kunnen worden opgehaald door ouders van vriendjes. En de eerste de beste buurvrouw die ik vraag, kan vandaag ook. Must be my lucky day!

Buikpijn

Opeens krijg ik dan toch de kriebels. Stel dat ik zak? Ik zou mij kapot schamen…. Stel dat ik iets heel raars doe? Stel dat…. Om mijn zenuwen af te wenden ga ik maar rondjes rijden en wat oefenen. Keren op weg, helling parkeren, achteruit rijden. Natuurlijk allemaal geen probleem. File parkeren kan ik normaal ook prima. Gaat vanzelf en als het niet lukt steek ik gewoon opnieuw in. Vandaag wil het ineens niet meer lukken… heb je vaker als je plotseling gaat nadenken over iets wat je normaal automatisch doet. Ik krijg er een droge mond van…

Flashbacks

Als de buurvrouw en ik aankomen, staat er een lange rij van auto’s. Allemaal tieners met hun ouders of rijschool. Flashbacks dringen zich aan mij op. Destijds ben ik drie keer gezakt. Rijden kon ik al lang, maar zenuwen in bedwang houden was niet mijn sterkste kant. Buikpijn, diaree, kotsen. Niet zulke fijne herinneringen. Uiteindelijk heb ik staatsexamen gedaan omdat ik dan nog mijn rijbewijs kon halen net voordat ik mijn eerste stappen op USA bodem zette. Dat ging uitstekend en een maand later reed ik rondjes in New York City. Hoe ironisch dat ik hier nu, uitgerekend in the USA, weer sta te bibberen… 26 jaar later. Ik voel mij ook wel weer een beetje een tiener.

Als het zover is moet ik van alles laten zien: verzekeringspapieren, knipperlichten, remlichten en handsignalen. Dan mag ik rijden. Eerst een stukje achteruit. Ik gebruik mijn spiegels en meteen krijg ik een sneer “do it as you should!” O, ja over mijn schouders. Wist ik wel. Doe ik ook altijd. Maar nu dan weer niet… zenuwen. Het zal toch niet? Dan verder vooruit het parkeerterrein af. De instructeur vraagt mij waarom ik zo lang gewacht heb met een rijbewijs halen. Ik leg uit dat ik het al 26 jaar heb. Vraagt hij vervolgens waarom ik dan zo lang niet gereden heb.

Ik wil hem vertellen dat ik, naast auto, ook 20 jaar motor heb gereden. Dat ik auto reed in New York, Toronto, Vancouver, Adelaide, Parijs en Amsterdam. Dat ik in campers heb rondgereden van 12,5 meter lang. Dat ik in zo’n zelfde camper door LA heb gereden in de spits en hem heb gekeerd op smalle wegen. Wegen waar die geile tieners hier de ,door hun door papa betaalde, SUV niet eens gekeerd krijgen. Dat ik zo’n camper drie uur lang in dichte mist en stromende regen, langs een diepe afgrond heb gemanouvreerd in het donker met daarin een huilende baby én een paniekerende man. Maar ik houd mij in……  Ik zeg alleen dat het moet, van Massachusetts.

Als ik het parkeerterrein af ben moet ik meteen weer naar rechts een zijweg in. Net als ik wil draaien zie ik een man komen aanrennen. Ik laat het gas los en rij wat langzamer. “You don’t have to drive slower then necessary”krijg ik aan mijn hoofd geslingerd… Op dat moment schiet diezelfde voetganger de weg over. “O, I didn’t see that one coming”. But I did, haha.

Vanaf dat moment is het ijs gebroken. Ik ben helemaal niet meer zenuwachtig en hij is niet meer stug. Opeens kletst hij mij de oren van de kop. Zoveel zelfs dat ik het irritant begin te vinden. Ik vermoed dat hij dat doet om te testen of ik kan rijden terwijl ik word afgeleid. We rijden een parkeerterrein op. Hij legt uit dat daar een kantoor van de persafdeling van The Patriots huist. Als we er weer vanaf rijden steekt er wederom een voetganger onverwacht over. Ik heb hem ook dit keer gespot en rem ruim op tijd. “You can drive back now”, zegt de examinator.

We rijden terug. Het is maar een klein stukje en tien minuten nadat we vertrokken, sta ik weer op parkeerplek tussen de tieners. Hij pakt mijn voorlopige rijbewijs en begint erop te schrijven, stempeltje erop en klaar. “That’s it?” vraag ik voorzichtig. “That’s it! You can drive! We are not here to trick anybody. I have no doubt you can park and turn also. Your license will be mailed at you in a few days”. De buurvrouw en ik kijken elkaar stomverbaasd aan.

Dat was het dan………………….

Advertisements

Love is in the hair

john does hair2

Op één van mijn ontdekkingstochten door het nabijgelegen stadje Arlington zie ik een bord buiten staan: “Love is in the hair”. “Best 20$ haircut in town”. Ik rijd wat langzamer om te zien wat het is en zie dan boven de deur een bord met “John does hair”.  John does hairIk vind het erg lollig en besluit verder te gaan onderzoeken wie hier achter zit. Tenslotte zal ik hier toch ook een keer naar de kapper moeten. Ik begin eruit te zien als een lid van de Kelly Family. Op facebook wordt al snel duidelijk dat deze meneer zo ruig is als een kokosmat….. Ik heb wel wat met rare lui. En wat kan er nu helemaal misgaan?

Regen

Als ik op een regenachtige dag de kinderen naar school heb gebracht kom ik tot de ontdekking dat de sleutelbos die ik mee heb genomen geen voordeur sleutel heeft…. Ik kan er niet meer in. Manlief is allang verdwenen en ik heb geen zin om een raam te forceren. Dus heb ik wat tijd te doden. Gelukkig wel een autosleutel en mijn tas. Ik besluit ”John does hair” eens te gaan opzoeken.

Skeletonman

Wanneer ik de kapperszaak binnenloop ligt John te slapen op de bank… Hij schrikt wakker als ik hello zeg en vliegt overeind. john skeletonman2Hij is gekleed in een sweater met op de voorkant een groot skelet, een strakke zwarte boek en lange glimmende laarzen tot aan zijn knieën. Zijn hoogblonde kapsel steekt behoorlijk af tegen al dat zwart. Da’s andere koek dan mijn tuinman. Maar niet voor mij, da’s duidelijk.

Cold feet

“I’am looking for a new hairdresser and want to find out if you could be the one. Do I need an appointment?” “No, I’am not very busy today”. Haha, ik had al zo’n vermoeden. Tot zover maak ik mij nog niet heel veel zorgen. Ik mag doorlopen en dan zie ik de salon wat beter. John houdt van haar, maar duidelijk niet van schoonmaken. Dat hebben we dan gemeen. Het haar waar hij zo van houdt is overal. Hij trekt een la open om daar een kam en een schaar uit te pakken. Ze liggen lekker zacht in een bedje van haar…. oeps. Kan ik nog terug? Ik besluit toch te blijven, maar helemaal zeker van mijn zaak ben ik eigenlijk ook niet.

Het knippen duurt een half uur. In die tijd raak ik volledig op de hoogte van de voorgeschiedenis van John. Hij heeft het niet gemakkelijk gehad die arme man. Van de spelletjes die hij in de tuin van zijn vader speelde tot het uit de kast komen en volledig ontsporen in New York City. Je bent Psycholoog of je bent het niet……. Smullen.

Kapsel is prima te doen 😉 En ter vergelijk. Bij een kapper in Belmont start een haircut bij 60$. Maar ik heb toch meer op met deze …………….. I do John.

Written test

written test

Drie dagen heb ik alle gaatjes die ik heb, doorgebracht met “studeren”. Ik maak steeds oefenexamens en zie daar waar de hiaten zitten. Je raadt het al…. in de boetes.

Tentamen strategie

Ik geef het op en besluit mijn tentamen strategie toe te passen. Gewoon gaan, maken en zien wat gevraagd wordt. Als ik zak weet ik hoe het werkt en wat ze zoal vragen.  Zo heb ik al veel tentamens ook gewoon zonder studeren volbracht…………….

Op hoop van zegen

Het is vrijdag en ik besluit maar gewoon te gaan. Ik heb nog anderhalf uur voordat de kinderen uit school komen en het kantoor van de RMV is op 15 min rijden. Ja, rijden……….. Het kost niet heel veel (30 dollar) dus niets aan de hand als ik zak. Ik wil gewoon weten hoe erg het gesteld is met die vragen over boetes. Kan bijna niet geloven dat ze daar de nadruk op leggen.

Lelijke foto

Als ik mij inschrijf wordt er meteen een foto gemaakt achter de balie. Je weet wel met zo’n webcamp ding. Ik wist het niet en heb er helemaal niet op gerekend. Heb gewoon haast. Nu ben ik al niet heel fotogeniek maar met deze foto zou ik zelfs eenzaam blijven op een datingsite voor oude snoeperds. Tja, ga er maar vanuit dat deze drakenversie van mij niet op mijn eventuele rijbewijs terecht komt. Inmiddels heeft de staat hier al een heel album van mij dus daar zit vast wel iets beters bij.

Onverwachte mededeling

Vandaag niet in een rij. Binnen tien minuten begin ik aan mijn “written test”. Het is een test op een computer in een klein kamertje met zes van die schermpjes. 25 vragen en 25 minuten de tijd. Moet kunnen, zou je denken. Dan komt schermpje twee waar met grote letters de volgende mededeling verschijnt:

IF YOU FAIL THIS TEST YOU ARE NOT ALLOWED TO DRIVE HOME!!!!

Huhhhhhhh, uhuhuh, slik, oeps, ……

Waar heb ik die informatie gemist? K*t, wat als ik nu zak? Over een uur moet ik de kinderen ophalen…. hoe moet dat als ik niet meer mag rijden? Wie gaat Merel ophalen van de verjaardag vanmiddag? En hoe moet Simon dan naar zwemles maandag? Opeens krijg ik zo’n gek gevoel in mijn buik… au.

Benauwd

In lichte paniek begin ik toch maar aan die stomme test. De schrik slaat mij om het lijf wanneer ik ontdek dat die vragen eigenlijk vooral gaan over de bureaucratische regels en inderdaad over de fines. Die boetes gaan nog redelijk goed maar dan die andere (idiote) vragen. Als je een parkeervergunning hebt voor gehandicapten, wie mag daar dan allemaal gebruik van maken? Euh…. wat interesseert mij dat nou? Ik ben niet gehandicapt en mocht het ooit zover komen, kan ik het altijd nog uitzoeken. Eerste fout in the pocket…. K*t again. Wanneer je verhuist binnen hoeveel dagen moet je dan een verhuisbericht sturen aan de RMV…. tja. Tweede fout in the pocket. Hoe duur is het als je uit een andere staat komt en je wilt je rijbewijs laten overschrijven? Ik kom niet uit een andere staat, maar een ander land. Heb ik niet opgeslagen….. Derde fout in the pocket. G*dverdeg*dver @#?! En zo gaat het maar door. Ik krijg het spaans benauwd. Door alle stress valt het mij pas bij vraag 18 op dat de stand gewoon onder in het scherm wordt bijgehouden. Onderin staat een vakje met het aantal fouten dat ik al heb: 6 fouten! Ik heb geen idee hoeveel fouten ik eigenlijk mag hebben, dat zinnetje heb ik waarschijnlijk ook ergens gemist…

Zeven van de 25

Met het zweet op mijn voorhoofd kom ik bij vraag 25 en verschijnt het verlossende schermpje: CONGRATULATIONS you passed the test! En waarrempel het blijft bij zes fouten. Opgelucht loop ik met mijn papieren naar de balie en daar krijg ik mijn oefenvergunning. Mét daarop die mooie foto. Het kan mij nu even niets schelen. Geslaagd! Uit nieuwsgierigheid vraag ik nog even hoeveel fouten ik had mogen maken: zeven! Door het oog van de naald dus. Ik heb nu officieel een oefenvergunning…. voor een jaar.

Ik scheur naar huis: op naar de Road test.

“Focus on the Fines” met een slecht geheugen

Dat ik weet hoe het verkeer hier werkt, spreekt voor zich. Op een paar uitzonderingen na werkt het redelijk hetzelfde. Mijn begrip van Amerikaanse afstanden is inmiddels aardig ontwikkeld. Inches, feet, yards en mijlen beginnen te leven. Heb je wel nodig bij het theorie examen. Tot zo ver geen klagen. Echter de RMV vindt het erg belangrijk dat je goed op de hoogte bent van alle boetes die er zoal opgelegd kunnen worden in Massachusetts. En dus willen ze dat je die uit je hoofd leert.

Geheugenverlies

Als je de 40 gepasseerd bent, wordt dingen onthouden steeds lastiger. Tel daar twee zwangerschappen bij op en je IQ daalt nogeens 20 pnt. Het is te doen, gelukkig had ik punten genoeg (..) Ik heb alleen wat meer herhaling nodig heb ik gemerkt en kapstokken (mindmeppers). Memorie lukt nog wel als ik maar één spelletje hoef te doen. Zodra we een tweede of zelfs derde ronde doen met dezelfde plaatjes ben ik nergens meer….. Ik haal alles door elkaar en blijf maar kijken naar waar die stomme plaatjes in de eerste ronde lagen. Kinderen kunnen dat veel beter. Die wissen ronde één en beginnen opnieuw. Tenminste dat denk ik. Slijtage aan mijn deleteknop? Geheugenverlies? Te weinig vis gegeten? En nee, ik ben geen SherryKreng geworden. Ondanks mijn huisvrouwenbestaan, drink ik amper twee glaasjes in de week, dus daar kan het ook niet aan liggen. En dan mag ik natuurlijk niet achter het stuur, deed ik al niet, en het blijkt ook erg duur…………

Boetes bij “drunk drivers”, boven de 18 jaar dan:

fines rmv

Tieners achter het stuur

Hoe dan ook. Ik heb moeite met het onthouden van die stomme boetes. Het zijn er héél veel en ze lijken allemaal op elkaar. Bovendien behoor ik ook nog de verschillen te weten tussen de boetes die je opgelegd krijgt als je een permit diver bent, een junior driver of een “gewone”driver. Alsof mij het interesseert wat die tieners hier wel en niet mogen. Ze mogen al onder supervisie rijden vanaf 16 jaar rijden en een junior rijbewijs hebben vanaf 16,5. Maar dan zijn de boetes en straffen vele malen hoger en mag je bovendien niet in het donker rijden.

Vieze mannen achter het stuur

Wat heeft rijden nu te maken met alimentatie, belasting of zedendelicten? Als je hier je belasting of je alimentatie niet betaalt of je bent een zedendelinquent en hebt jezelf niet geregistreerd als zodanig wordt je rijbewijs ingetrokken…. Dat geile mannen een gevaar kunnen zijn in het verkeer dat wisten wij vrouwen natuurlijk allang. Dat snap ik nog wel. Hoewel de meeste mensen hier een automaat rijden en dat kan prima met maar één hand achter het stuur….. Maar dan weer niet met de ogen dicht. Oeps ik dwaal weer af…….

Drag racing

Een vraag tijdens het examen zou kunnen zijn: “Wat is de boete als je voor de tweede keer gepakt wordt voor “drag racing”? Vertaal het maar als wedstrijdje rijden. Weet je nog: Grease, John Travolta, Oliva Newton John? Voor de jonge lui onder jullie even een kleine introductie op Youtube. Bij proefexamens blijft die “drag race vraag” maar komen. Maar ze variëren: wat als het de eerste keer is? Wat als je geschorst bent en je na die tijd weer wilt gaan rijden, hoeveel moet je dan betalen om weer je rijbewijs te krijgen. Wat als je dat doet als je junior driver bent? Wat bij de tweede keer? Wat als je uit een andere staat komt? Ik krijg het niet op een rij…… wordt er moe van en blijf het door elkaar gooien. Wat is de straf als je vijf boetes in drie jaar krijgt? Wat als je twaalf boetes hebt in 5 jaar? Hoeveel boete krijg je als je gepakt wordt met te veel alcohol in je bloed? Wat als je dat doet als je een junior driver bent? Hoelang raak je geschorst als je junior driver bent en je betrapt wordt op rijden in het donker? En als je schorsing dan voorbij is, hoeveel moet je betalen om weer te mogen rijden?

Aaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaah!

Tijd voor een rijbewijs

Gefeliciteerd u heeft een jaar schadevrij gereden: tijd voor een rijbewijs….

Na een jaar schadevrij rijden worden we plots door de verzekering geweigerd. Of we even binnen vier weken een Massachusetts rijbewijs willen halen. Nu heb ik daar op zich niets op tegen, maar ik had het natuurlijk al lang kunnen hebben. Hadden ze dat niet eerder kunnen zeggen. Wettelijk gezien is een Nederlands rijbewijs wel geldig, als je maar één keer per jaar terug bent. Als je resident wordt dan geldt dat blijkbaar weer niet. Ik begrijp het niet en je zou zeggen dat je na een jaar rondrijden zonder bonnen, boetes of schade wel je talenten hebt bewezen. Maar goed… we doen het er maar mee.

Written test en Road test

RMV logo

Ik heb nog wel een gaatje in mijn agenda (!) dus ik ga dapper aan de slag. Eerst de written test (theorie) halen pas dan mag ik inschrijven voor een zgn Road test. Alles is online te vinden, maar ik besluit zelf naar het kantoor van de RMV (Registry of Motor Vehicles zeg maar CBR) te gaan. Kom ik ook nog eens uit mijn washok. Simon meegesleept en omgekocht met de belofte dat hij op zijn Ipad mag als we moeten wachten, dus wil hij graag mee. Bij de RMV aangekomen staat er een rij die ik eigenlijk alleen ken van beelden uit Moskou in tijden van voedselschaarste.IMG_3562 Het gaat toch verbazend snel en dan kom ik bij de bali bij een aardig mevrouw op leeftijd. Ik vraag hoe het zit met die “ written-test”.

“What are you gonna do with that boy if you take the test”?

“Euhhh, just want to ask how this works. I’am not ready to do it now”.

“You can find everything online, did you know that?”

“Of course, just like talking to real people…… “ (and get out of my washing cage ….).

“Ohhh, I’am happy to help you”.

Goed. Uitleg gehad, boekje gekocht en dan terugkomen als ik genoeg gestudeerd heb. Test kun je vijf dagen in de week komen doen tijdens kantooruren. Net als ik wil weglopen met natuurlijk weer een pak in te vullen papieren, roept die aardige oma mij terug. “Oh, and if I were you I would focus on the fines……”

??

Nederlands

Wel of niet Nederlands bijhouden

Voor ons is het geen vraag of wij willen dat de kinderen hun Nederlands bijhouden en verder ontwikkelen of niet. Je weet nooit wat het leven voor ons in petto heeft, maar vooralsnog is het plan om over een jaar of drie/vier terug te gaan naar Nederland. Het is meer de vraag HOE we hun Nederlands op peil houden.

Engels sluipt erin

Er wordt in ons huis in het Nederlands gesproken, voorgelezen, gelezen, “ge-Ipad” en soms een film gekeken. Ondanks dat begint het Engels nu in het dagelijks Nederlands te sluipen. Zo is het niet ” dat is zo mama”, maar “dat is so mama”. Simon vertelt mij vandaag als hij uit school komt “ik heb de snack niet kunnen opeten omdat de reces maar heel kort was”. Merel vraagt of ze vandaag een “playdate” mag. Het sluipt erin. Voor je het weet hebben we hier twee Nederlandse Amerikanen rondlopen. Kwestie van tijd.  Ik probeer ze te corrigeren, maar het wordt met de dag erger. Punt gemaakt, Nederlands leren en blijven praten is erg belangrijk.

Zondagsschool

We begonnen op de Eerste Nederlandstalige School in Boston (ENSIB) in september, op de woensdagmiddag van vier tot zes. Dat beviel slecht. Logistiek een ramp en daardoor de hele middag en deel vd avond zoet. Laat eten, laat naar bed. Rampscenario. Bovendien had het proces van emigreren toen al zoveel impact op ons dagelijk leven dat alle energie opging aan het verwerken daarvan. Toen daar het overlijden van de beide oma’s nog bijkwam ben ik op de rem gaan staan. Even geen extra school. Even ademhalen.

In februari zijn we weer begonnen bij de ENSIB, nu gekozen voor de zondagmiddag van 13 tot 16u. In principe één keer per week, m.u.v. schoolvakanties. Dit bevalt beter. De zondag is de ENSIB/ Nederlandse dag. Beter is eigenlijk niet het goede woord …  meer “iets minder erg”. Het is niet de school, maar de tijdsinvestering die er mee gepaard gaat. Het is huiswerk maken in de ochtend, dan snel spulletjes pakken, lunchen en op naar Boston. Elke zondag weer.

Speeltijd stelen

Simon begint op vrijdag vaak al te huilen omdat hij beseft dat hij op zondag naar school moet. Volgens hem houdt hij te weinig tijd over om te spelen. De Nederlandse school als dief van zijn vrije tijd. Als hij er is, vindt hij het eigenlijk altijd leuk, maar er naar toe gaan is een wekelijks terugkerend drama. Dat geldt ook voor Merel, hoewel die wat minder dramatiseert (hierover dan…). Zelf heb ik het idee dat het ook echt in minder tijd zou kunnen. Al met al zijn we er samen zo’n vijf à zes uur per zondag mee bezig. Gevoelsmatig echter draait de hele zondag om de Nederlandse school. Dat gevoel maak het mij niet gemakkelijker de kinderen te motiveren.

Online Nederlandse school

Ik kan er niet meer achter staan en denk echt dat het korter kan. Na veel gesurf, vergelijken en rondvragen hebben we daarom besloten te stoppen met de ENSIB. We gaan van een “live school” naar een online variant (INIO). Dat zou gemiddeld drie tot vier uur per week moeten kosten en is bovendien flexibeler. Het vraagt alleen meer inzet van de ouders. Dat heb ik er wel voor over. We starten daar na de zomer.

nl vlag