Superlatieven

you are awesome

Doe maar gewoon dan doe je gek genoeg!

Als je opgroeit met “doe maar gewoon dan doe je gek genoeg” sta je hier soms met je oren te klapperen. Sinds ik expat ben, probeer ik los te komen van veel vooroordelen waar ik mij niet altijd bewust van was. Ook de “Nederlandse” gewoonte om overal een mening over te hebben, probeer ik wat af te zwakken. Het (ver)oordelen maakt dan plaats voor verwondering en bestudering.

Superlatieven

uitdrukkingen getekendEen van die wonderlijke cultuurverschillen is het gebruik van superlatieven.  We willen graag integreren dus probeer ik dat ook te doen. Nu weet ik hoe het moet, maar ik blijf last hebben van “Nederlandse” stemmetjes die dingen roepen als “aansteller”,  “overdrijven is ook een vak” of “slijmbal”.

Devaluatie

beach_muscle_dream___n_tribute__bigger__by_n_o_n_a_m_e-d5mgffwHet gebruik van superlatieven is hier zo anders dat het bijna net zo voelt als leren gevoel te krijgen voor inches in plaats van centimeters.  Zo moet je “the best coffee in town” of “the best place to eat” met een korreltje  zout nemen. Uitdrukkingen als “I’am so exicited”,  “I can’t wait”, “amazing” en “awesome” kun je ook beter niet letterlijk vertalen. “Ik ben zo opgewonden”, “ik kan niet wachten”, “verbazend” en “fantastisch” klinken gewoon heftiger in het Nederlands. Op de een of andere manier verliezen deze uitdrukkingen hier hun kracht omdat ze zo vaak en voor simpele dingen gebruikt worden. Ze hebben een andere waarde dan in Nederland.

Populaire kindertaal

We merken het ook aan onze kinderen. Hoe meer engels ze kunnen, hoe meer ze vertalen van het Engels naar het Nederlands. Ze roepen dingen als “dit is het lekkerste ijsje ooit!” of “ik heb  nog nooit in mijn leven zo’n dorst gehad!” We hopen dan maar dat ze snel zullen aanvoelen dat een aantal van die uitdrukkingen in Nederland als een beetje vreemd of overdreven gezien worden.

Enthousiasme

awesomeZoals ik al zei, ik probeer er geen oordeel over te hebben maar observeer en zie wat het met mij doet. Gek genoeg word ik er dan vaak ook wel weer vrolijk van.  Als iemand in een sms meldt “you are the best”, dan is dat hoe dan ook leuk. En als ik iets georganiseerd heb voor de girl scouts en ik krijg allemaal emails met “mijn dochter heeft er zo’n zin in, ze kan niet wachten tot het vrijdag is” dan doet mij dat ook goed. Dan heb ik er zelf ook meer zin in.

Praktijkvoorbeeld

Letterlijke vertalingen klinken vaak nog erger dan de meest lullige Nederlandstalige liedjes (en dan heb ik het niet alleen over “kedengkedeng kedengkedeng tuuuttuuuut”).  Hieronder staat  de letterlijke vertaling van een email die gaat over een boekenmarkt op school. Ze hebben mij gevraagd een kinderworkshop te doen. Ik moet wat knutselen en heb besloten boekenleggers te gaan fröbelen. De email komt van de voorzitter van de oudervereniging (PTA, Parent Teacher Association):

“Ha Marley,

De boekenleggers zijn echt helemaal fantastisch! Zo ontzettend schattig. Echt helemaal geweldig dat idee. Super! Ik ben ervan ovetuigd dat de kinderen daar compleet enthousiast van worden en meteen aan de slag willen! Jij rockt! Ik heb nog iemand gevonden die ons wil helpen. Het is Anna en ik heb haar ontmoet. Ze is verrukkelijk! Ik zal jullie aan elkaar voorstellen. Eigenlijk weet ik zeker dat jullie het ontzettend goed zullen kunnen vinden samen. Wat fantastisch om jullie beiden aan boord te hebben! Ik kan niet wachten tot we de boekenmarkt gaan hebben. Dat gaat echt zo ongelooflijk leuk worden!”

panda blosjesMijn antwoord durf ik helemaal niet te vertalen, ik schaam me dood……

 

Advertisements

Oppassen en snobby moms

oppassenOp de zomerschool vorig jaar vroeg ik helpende tieners of ze wilde oppassen en wat ze dan verdienen. Ik sloeg achterover! Meisjes van 13 tot 16 jaar vragen 10 dollar per uur! Ter vergelijk: het minimum loon in Massachusetts is 9$. 10$ blijkt hier toch normaal en we maken geregeld gebruik van Maddie die 15 is en erg leuk! Je went aan het idee 16 dollar af te rekenen voor twee films en dan later 40 dollar voor de oppas. Gewoon niet over nadenken en blijven investeren in geluk.

A mom’s helper

Halverwege het jaar belt er hier een leuk meisje aan met de vraag of ik wellicht een “moms helper”  zou kunnen gebruiken. Ze is 12 jaar. In postuur een kop kleiner dan Merel en heeft geen enkele ervaring. Ze heeft onze schommel gezien en vertelt dat ze daarom bij ons aanbelt. Ze blijkt hier om de hoek te wonen. Ondanks haar verlegenheid, doet ze haar best om mij te overtuigen. Ik houd van  kinderen die initiatief tonen en durf. Dus neem ik haar briefje met gegevens aan en zeg dat we het zullen overwegen. Ik kan wel een oppas gebruiken die af en toe een uurtje kan komen of de kinderen van school haalt. Navraag leert mij dat een “moms helper” een opstap is naar een echte oppas en zo’n 4 tot 5 dollar per uur verdient. Je vraagt ze voor een uurtje en bent dan zelf thuis of in de buurt. Da’s qua geld te overzien en lijkt mij ook nog een goede investering in de toekomst. Ze blijkt een schat van een meid! Ik vraag haar wat ze wil verdienen en ze zegt dat het haar niet uitmaakt. Ze vindt het gewoon leuk om te doen. Mooi, dacht ik. Dat lijkt mij een goede deal. 4 tot 5 dollar kan ik mee leven.

Snobby Mom

Ik spreek met haar af dat ik eerst met haar moeder spreek. Ze is tenslotte pas 12 jaar. Zo gezegd zo gedaan. Nu was ik gewaarschuwd voor de aanwezigheid van verwende rijke dames in deze buurt. Eerlijk gezegd had ik ze nog niet zo vaak in het wild gezien, laat staan thee met ze gedronken. Nu dus wel….. Ik kan het niet helemaal uitleggen, maar binnen 2 minuten staan bij mij de haren overeind. Het is de manier waarop ze kijkt naar mijn aftanse jurk, niet gestylde haren en zelf geverfde nagels. Op slag voel ik mij ma Flodder maar vooral ongemakkelijk en geïrriteerd. Uiteraard drinkt ze geen koffie of gewone thee maar kruidenthee en neemt ze geen koekje. Ik neem uit protest een dubbele espresso en twee koekjes. Ze legt mij uit waarom ze haar dochter vier keer in de week aan de andere kant van de staat voetbaltrainingen laat volgen. Iets over kwaliteit en het beste willen voor je kinderen. Jaja. En dan begint ze over geld verdienen en carrière maken. Rode draad van het verhaal dat ze het wel gemaakt heeft in deze wereld. Tegelijkertijd voel je aan alles dat dat niet zo is…  Na een half uur naar dat gebrazel geluisterd te hebben en braaf “oeh” en “aaah” te zeggen, lijkt ze haar thee eindelijk op te hebben. Ik vraag nog even wat ze denkt dat haar dochter zou moeten verdienen in deze positie. O, ja zegt ze daar heb ik het vanochtend met mijn man over gehad. Omdat ze nog zo jong is en geen ervaring heeft, hadden wij gedacht aan 10 tot 15 dollar per uur……… Ik verslik mij en kan mij er nog net er van weerhouden de koffie en koek op te hoesten en in haar richting te blazen. KOLERE die had ik, ondanks alles, niet zien aankomen. Ik werk haar de deur uit en blijf verbijsterd achter. Mooi voorbeeld van mensen die geen benul hebben van de waarde van geld en dat dus ook hun kinderen niet leren. Hoe moet die meid ooit snappen dat je gewoon écht moet werken voor je geld in deze wereld? Navraag leert mij dat deze dame op zijn minst een beetje vreemd is en dat het echt buitenproportioneel is. Hoe kan zo’n doos nu zo’n leuke meid voortbrengen. Er is dus nog hoop voor de kinderen van kakwijven. Het meisje moet ook niet de dupe worden van haar over het paard getilde moeder dus neem ik haar aan, voor 5 dollar per uur. Ze gaat meteen akkoord. Ze is hier een keer of tien geweest en was een prima oppas voor als ik thuis ben. Ze doet allerlei leuke dingen met de kinderen, maar laat mij dan achter met een overhoop gehaald huis, overal vieze glazen en een huiskamer als die van de familie Flodder…………….. Opruimen heeft ze uiteraard niet geleerd want daar hebben ze thuis een Spaans sprekende hulp voor die 9 dollar per uur verdient.

We zijn los! De vakantie is begonnen.

IMG_458923 juni was de laatste schooldag. We gaan tien weken vakantie tegemoet. Mensen met kinderen weten dat een dagje 24 uur met je kinderen harder werken is dan een gemiddelde normale werkdag. Dus als niet werkende moeder is het niet alleen HOERA HET IS ZOMER maar meer HOE GA IK DIE TIEN WEKEN DOORKOMEN? Begrijp mij niet verkeerd: ik houd heel veel van mijn kinderen. Komt nog bij dat ik het eigenlijk wel leuk vind om nu veel tijd met ze door te brengen. Ze hebben een leuke leeftijd. Het is fijn dat ze al veel zelf kunnen: aankleden, tanden poetsen, boterhammen smeren, tas inpakken en bovendien schijten ze niet meer in hun broek en vegen ze hun eigen billen af. Dat maakt het leven een stuk gemakkelijker.

Energiehuishouding

Er zijn dagen bij dat het eigenlijk prima gaat. Ik denk dat ik geen hele moeilijke kinderen heb en ze luisteren redelijk goed. Daar ligt het niet aan. Maar als ik ze lang achter elkaar hele dagen heb dan gaat er iets in mijn energiehuishouding niet helemaal goed. Ik vergelijk het weleens met mijn Iphone. Als je je GPS appjes niet uitzet is je batterij binnen een halve dag leeg. En kinderen zijn net GPS (a)appjes. Helaas verschijnen er bij mij geen notificaties op mijn voorhoofd als ik nog maar 10 of 20% heb. En ik ben mij er ook niet altijd van bewust dat ik al zo laag zit. Als een van de kinderen op zo’n moment naast mij staat met de briljante zin “Wat kan ik doeoeoeoeoen?”, dan gaat dat niet altijd goed. En als het dan ook nog zo’n benauwde 35 graden dag is, dan is het feest compleet. Er gebeurt dan iets heel vreemds in mijn hoofd. Ik kan niet meer helder denken en wil alleen nog maar weg, weg, weg. Ik moet eigenlijk gewoon ergens kunnen opladen. Kinderen voelen dat feilloos aan en als je eigenlijk al lang op je rug ligt, stoten ze dan een glas melk om, vallen ze uit de schommel of hebben ze plotseling enorme buikpijn. Soms vlucht ik naar het toilet omdat ik hoop dat ze een beetje respect hebben voor het feit dat ik ook weleens een andere grote boodschap moet doen behalve de koelkast vullen. Maar ook daar ben ik niet veilig. En niets is erger dan zeurende kinderen die aan je deur rammelen terwijl je net bezig bent met een “number two”. Tien weken zijn een heleboel weken.

Arbeidstijdenwet

En daar zit nu het verschil met een baan. Bij een baan heb je PAUZES en vrije dagen. Het heeft een kop en een staart.  Vroeger was ik groepleidster. Had ik tien of twaalf losgeslagen kinderen en draaide ik daar mijn hand niet voor om. Ik wist hoe lang het ging duren en ik had PAUZES. Het vooruitzicht dat je na werktijd weer lekker thuis op de bank kunt bijtanken, doet wonderen. Deze verplichte “rust na werktijd” zoals dat in de arbeidstijdenwet staat, geldt niet voor zorgende ouders. Wel voor nannies trouwens. En dus organiseer ik nu mijn eigen pauzes.

Vakantieplannen

IMG_4591Inmiddels door schade en schande wijzer geworden heb ik geleerd dergelijke dieptepunten in mijn huisvrouwenbestaan te vermijden door vakantieplannen te maken. Er hangt een lijst naast het whiteboard met wat we kunnen doen in de vakantie. Maximaal twee dagen per week thuis en de rest de hort op. Die plannen hebben we samen gemaakt, maar ik beslis uiteindelijk. En veel dingen vraag ik niet, maar is een mededeling. Dat werkt het beste. En een tweede weg naar succes is het beleidsmatig inzetten van de Ipad en de tv. Te lang is niet goed, maar strategisch gebruik maken van het digitale aanbod voor kinderen werkt als een trein. Ik koffie en zij een ipad met een koekje. Verder heb ik een lijst met mogelijke “playdates”. Ik heb zorgvuldig nagevraagd wie wanneer op vakantie gaat zodat we op dagen dat we niet weggaan afspraakjes kunnen maken. En de kinderen waar ik moe van word als ze hier komen spelen zijn gewoon “toevallig” de hele zomer op vakantie. Da’s beter voor mijn batterij. Super. Vinden de mama’s ook leuk kunnen we elkaar een beetje helpen. Ik vind het geen probleem kinderen hier in de tuin te hebben en daar maak je vrienden mee 😉

Universeel

Het blijkt een universeel probleem te zijn en dus bestaat het vakantiemonster ook in de USA. En daarom is er hier heel veel te doen. Dichtbij een grote stad wonen is sowieso leuk, maar hier helemaal. Er wonen hier heel veel kinderen.  We kunnen dagelijks kiezen uit veel mogelijkheden en je hoeft er niet ver voor te gaan. Concerten, gratis dagen in het museum, voorlezen in de bibliotheek, gratis zwembaden, buitenbios, knutselmiddagen en voor tweetalige kinderen met een achterstand in engels is er zelfs een vijf weken durend ELL (English Language Learning) zomerkamp met een schaduwprogramma voor de ouders. Vijf weken van acht tot twaalf engels leren. Fantastisch!

Kreeft en bier

Kreeft is één van onze lievelingsgerechten op de BBQ. Van mijn grote vriend Jamie heb ik geleerd om ze humaan te doden. Helemaal niet nodig om ze levend te koken. Dat deden ze vroeger overigens ook niet. Maar toen waren ze ook niet zo populair. Geschokt door onze ervaringen in een lobster joint aan de kust én het feit dat ze hier zo goedkoop zijn, ben ik mij er eens wat meer in gaan verdiepen. lobster bbqToen de (overwegend Engelse) kolonisten hier aankwamen moesten ze de kreeften soms letterlijk en figuurlijk aan de kant duwen. Ze waren vaak groter dan 60 centimeter en met zo velen dat het strand er regelmatig mee bezaaid lag. Al snel hadden ze allemaal hun buik vol van kreeft en werd het gedegradeerd tot eten voor het vee, de bedienden, arme sloebers en criminelen. Een pond bonen kostte destijds vijf keer zoveel als een pond kreeft. De rijken wilden het niet eten en voerden het aan hun huisdieren en huisstaf. Er is hier destijds zelfs een rechtzaak geweest waarbij een organisatie van bedienden hun bazen voor de rechter sleepten om af te dwingen dat ze niet meer dan 3x per week kreeft te eten kregen. In de gevangenis van Boston voerden ze hun gevangen kreeft en bier. Kreeft om ze niet te laten verhongeren en bier zodat ze niet ziek werden. Kreeft werd pas populairder toen er rond 1850 toerisme ontstond in de richting van Boston. Rijke lui uit New York en Washington kwamen deze kant op en die waren dol op kreeft. Omdat ze het ook graag mee naar huis namen, werd het vanaf toen ook nog eens ingeblikt. Veel recepten van lobsterrolls stammen nog uit die tijd. Het is hier nog steeds niet zo populair of speciaal als in veel andere landen. Het zet mij wel aan het denken…. zou ik ze ook het minder lekker vinden als hier het strand ermee vol zou liggen en het bijna niets zou kosten?

Boodschappen

Als ik op vakantie ben, vind ik het leuk om boodschappen te doen in een vreemde supermarkt. Je hebt tijd zat, bent in een goede stemming en in voor iets nieuws. De eerste twee maanden hier had ik 24/7 de kinderen en dus sleepte ik die mee. Elke week een andere supermarkt. Het was leuk bedacht, maar uiteindelijk zijn we er allemaal een beetje door getraumatiseerd. De kinderen omdat het oervervelend is en ik omdat die kinderen oervervelend zijn. Zodra we het wagentje over de drempel rijden, begint Simon al te vragen “zijn we al klaar?” boodschappenwagenVan alle opvoedingsadviezen over hoe gezellig boodschappen te doen met je kroost werkt er wat mij betreft maar één en dat is “als het effe kan ga je alleen”. Tenzij je niet echt iets nodig hebt. Waar ik normaal zo’n drie kwartier doe over de weekboodschappen, kost dat hier twee uur. En mét kinderen drie uur omdat die niet schijnen te snappen dat zeuren vertraagt. Alles lezen en uitvogelen. Vertalen, vergelijken, keuzes maken. Zeker omdat er in veel produkten suiker en smerige “smaakjes” blijken te zitten. En dan heb ik het nog niet over hormonen en smaakjes in het vlees. Diezelfde ongeduldige kinderen zijn de eerste die zuur kijken als de pasta met rode saus blijkt te smaken naar iets wat heet “garlic & oregano” maar meer weg heeft van een bubble gum aroma. Foute blikje gepelde tomaten. Écht smerig, maar onder druk van kinderen die elkaars hielen pellen met een winkelwagen en dreigen met in de broek pissen, grijp ik weleens mis.

Inmiddels zijn we bijna een jaar verder en heb ik zo mijn vaste plekken gevonden. Dat was een hele investering. Met in mijn achterhoofd de angst om hier zo goed te integreren dat mijn kinderen, mijn man of erger nog MIJN billen USA vormen gaan aannemen, was dat nog wel een uitdaging. Uiteindelijk blijkt het hier prima mogelijk gezond te eten.

Duur?

Ik realiseer mij nu pas dat ik daar in Nederland eigenlijk nooit zo op lette. Ik geloof niet dat ik de laatste 10 jaar ooit nog bij elkaar opgeteld heb wat we maandelijks uitgeven aan eten. Als student deed ik dat, maar daarna niet meer. Hier zijn we zo’n 1200 tot 1500 dollar in de maand kwijt voor eten. Exclusief uiteten. Met de huidige stand van de dollar vast meer dan in Nederland, maar ik weet het eigenlijk niet. Sommige dingen zijn veel duurder en andere goedkoper. Gisteren kocht ik een pakje noodles voor de Pad Thai voor 3.98 dollar. Dat was de goedkoopste. Echter bananen waren gisteren maar zo’n 80 dollar cent per kilo. boodschappen bananenOesters en kreeft zijn spotgoedkoop (resp. 1.5$ per stuk en 12$ per kilo) en voor een brood betaal je meer dan 5$. Hoe dan ook we eten erg gezond. Misschien nog wel gezonder dan in Nederland. Vooral omdat we er nu zo bewust mee bezig zijn.

Rijbewijs

is_mass_licenseOm af te kunnen rijden moet ik een auto hebben met een handrem. Heb ik. En ik moet een zgn. sponsor zoeken. Dat moet iemand zijn met de Amerikaanse nationaliteit, die minimaal een jaar z’n rijbewijs heeft en boven de 21 jaar is. Buren genoeg die willen helpen. Echter de enige mogelijkheden tot afrijden zijn op een uur tot anderhalf uur rijden. Wie ga ik vragen een dag vrij te maken om af te zakken naar de “middle of nowhere?” De enige reden dat ze mee moeten, is terugrijden als ik zak……

Ik ga langs bij een rijschool om te vragen of het slim is om welicht een paar rijlessen te nemen om de officiële eisen weer even te oefenen: file parkeren, helling parkeren, helling trekken, keren op de weg. De expert vindt het onzin. Volgens haar heb ik het niet nodig. Ze legt uit op korte termijn afrijden bijna onmogelijk is. Vervolgens pakt ze papier en tekent de route die ik in Watertown zou moeten rijden compleet met tips waarop te letten. Ze had mij prima twee of drie lessen kunnen verkopen. Aardig dus. Heel vaak checken online is de enige manier om sneller af te rijden. Ik doe het toch maar en het kost mij twee uur per dag, zonder veel succes. Als ik op het punt sta toch maar naar Springfield af te reizen, heb ik geluk. Er is een gaatje in Watertown, vandaag om drie uur. Ik moest meteen beslissen want 10 seconden later kan het plekje alweer weg zijn. Ik waag het erop en boek. De kinderen kunnen worden opgehaald door ouders van vriendjes. En de eerste de beste buurvrouw die ik vraag, kan vandaag ook. Must be my lucky day!

Buikpijn

Opeens krijg ik dan toch de kriebels. Stel dat ik zak? Ik zou mij kapot schamen…. Stel dat ik iets heel raars doe? Stel dat…. Om mijn zenuwen af te wenden ga ik maar rondjes rijden en wat oefenen. Keren op weg, helling parkeren, achteruit rijden. Natuurlijk allemaal geen probleem. File parkeren kan ik normaal ook prima. Gaat vanzelf en als het niet lukt steek ik gewoon opnieuw in. Vandaag wil het ineens niet meer lukken… heb je vaker als je plotseling gaat nadenken over iets wat je normaal automatisch doet. Ik krijg er een droge mond van…

Flashbacks

Als de buurvrouw en ik aankomen, staat er een lange rij van auto’s. Allemaal tieners met hun ouders of rijschool. Flashbacks dringen zich aan mij op. Destijds ben ik drie keer gezakt. Rijden kon ik al lang, maar zenuwen in bedwang houden was niet mijn sterkste kant. Buikpijn, diaree, kotsen. Niet zulke fijne herinneringen. Uiteindelijk heb ik staatsexamen gedaan omdat ik dan nog mijn rijbewijs kon halen net voordat ik mijn eerste stappen op USA bodem zette. Dat ging uitstekend en een maand later reed ik rondjes in New York City. Hoe ironisch dat ik hier nu, uitgerekend in the USA, weer sta te bibberen… 26 jaar later. Ik voel mij ook wel weer een beetje een tiener.

Als het zover is moet ik van alles laten zien: verzekeringspapieren, knipperlichten, remlichten en handsignalen. Dan mag ik rijden. Eerst een stukje achteruit. Ik gebruik mijn spiegels en meteen krijg ik een sneer “do it as you should!” O, ja over mijn schouders. Wist ik wel. Doe ik ook altijd. Maar nu dan weer niet… zenuwen. Het zal toch niet? Dan verder vooruit het parkeerterrein af. De instructeur vraagt mij waarom ik zo lang gewacht heb met een rijbewijs halen. Ik leg uit dat ik het al 26 jaar heb. Vraagt hij vervolgens waarom ik dan zo lang niet gereden heb.

Ik wil hem vertellen dat ik, naast auto, ook 20 jaar motor heb gereden. Dat ik auto reed in New York, Toronto, Vancouver, Adelaide, Parijs en Amsterdam. Dat ik in campers heb rondgereden van 12,5 meter lang. Dat ik in zo’n zelfde camper door LA heb gereden in de spits en hem heb gekeerd op smalle wegen. Wegen waar die geile tieners hier de ,door hun door papa betaalde, SUV niet eens gekeerd krijgen. Dat ik zo’n camper drie uur lang in dichte mist en stromende regen, langs een diepe afgrond heb gemanouvreerd in het donker met daarin een huilende baby én een paniekerende man. Maar ik houd mij in……  Ik zeg alleen dat het moet, van Massachusetts.

Als ik het parkeerterrein af ben moet ik meteen weer naar rechts een zijweg in. Net als ik wil draaien zie ik een man komen aanrennen. Ik laat het gas los en rij wat langzamer. “You don’t have to drive slower then necessary”krijg ik aan mijn hoofd geslingerd… Op dat moment schiet diezelfde voetganger de weg over. “O, I didn’t see that one coming”. But I did, haha.

Vanaf dat moment is het ijs gebroken. Ik ben helemaal niet meer zenuwachtig en hij is niet meer stug. Opeens kletst hij mij de oren van de kop. Zoveel zelfs dat ik het irritant begin te vinden. Ik vermoed dat hij dat doet om te testen of ik kan rijden terwijl ik word afgeleid. We rijden een parkeerterrein op. Hij legt uit dat daar een kantoor van de persafdeling van The Patriots huist. Als we er weer vanaf rijden steekt er wederom een voetganger onverwacht over. Ik heb hem ook dit keer gespot en rem ruim op tijd. “You can drive back now”, zegt de examinator.

We rijden terug. Het is maar een klein stukje en tien minuten nadat we vertrokken, sta ik weer op parkeerplek tussen de tieners. Hij pakt mijn voorlopige rijbewijs en begint erop te schrijven, stempeltje erop en klaar. “That’s it?” vraag ik voorzichtig. “That’s it! You can drive! We are not here to trick anybody. I have no doubt you can park and turn also. Your license will be mailed at you in a few days”. De buurvrouw en ik kijken elkaar stomverbaasd aan.

Dat was het dan………………….

Love is in the hair

john does hair2

Op één van mijn ontdekkingstochten door het nabijgelegen stadje Arlington zie ik een bord buiten staan: “Love is in the hair”. “Best 20$ haircut in town”. Ik rijd wat langzamer om te zien wat het is en zie dan boven de deur een bord met “John does hair”.  John does hairIk vind het erg lollig en besluit verder te gaan onderzoeken wie hier achter zit. Tenslotte zal ik hier toch ook een keer naar de kapper moeten. Ik begin eruit te zien als een lid van de Kelly Family. Op facebook wordt al snel duidelijk dat deze meneer zo ruig is als een kokosmat….. Ik heb wel wat met rare lui. En wat kan er nu helemaal misgaan?

Regen

Als ik op een regenachtige dag de kinderen naar school heb gebracht kom ik tot de ontdekking dat de sleutelbos die ik mee heb genomen geen voordeur sleutel heeft…. Ik kan er niet meer in. Manlief is allang verdwenen en ik heb geen zin om een raam te forceren. Dus heb ik wat tijd te doden. Gelukkig wel een autosleutel en mijn tas. Ik besluit ”John does hair” eens te gaan opzoeken.

Skeletonman

Wanneer ik de kapperszaak binnenloop ligt John te slapen op de bank… Hij schrikt wakker als ik hello zeg en vliegt overeind. john skeletonman2Hij is gekleed in een sweater met op de voorkant een groot skelet, een strakke zwarte boek en lange glimmende laarzen tot aan zijn knieën. Zijn hoogblonde kapsel steekt behoorlijk af tegen al dat zwart. Da’s andere koek dan mijn tuinman. Maar niet voor mij, da’s duidelijk.

Cold feet

“I’am looking for a new hairdresser and want to find out if you could be the one. Do I need an appointment?” “No, I’am not very busy today”. Haha, ik had al zo’n vermoeden. Tot zover maak ik mij nog niet heel veel zorgen. Ik mag doorlopen en dan zie ik de salon wat beter. John houdt van haar, maar duidelijk niet van schoonmaken. Dat hebben we dan gemeen. Het haar waar hij zo van houdt is overal. Hij trekt een la open om daar een kam en een schaar uit te pakken. Ze liggen lekker zacht in een bedje van haar…. oeps. Kan ik nog terug? Ik besluit toch te blijven, maar helemaal zeker van mijn zaak ben ik eigenlijk ook niet.

Het knippen duurt een half uur. In die tijd raak ik volledig op de hoogte van de voorgeschiedenis van John. Hij heeft het niet gemakkelijk gehad die arme man. Van de spelletjes die hij in de tuin van zijn vader speelde tot het uit de kast komen en volledig ontsporen in New York City. Je bent Psycholoog of je bent het niet……. Smullen.

Kapsel is prima te doen 😉 En ter vergelijk. Bij een kapper in Belmont start een haircut bij 60$. Maar ik heb toch meer op met deze …………….. I do John.