Rijbewijs

is_mass_licenseOm af te kunnen rijden moet ik een auto hebben met een handrem. Heb ik. En ik moet een zgn. sponsor zoeken. Dat moet iemand zijn met de Amerikaanse nationaliteit, die minimaal een jaar z’n rijbewijs heeft en boven de 21 jaar is. Buren genoeg die willen helpen. Echter de enige mogelijkheden tot afrijden zijn op een uur tot anderhalf uur rijden. Wie ga ik vragen een dag vrij te maken om af te zakken naar de “middle of nowhere?” De enige reden dat ze mee moeten, is terugrijden als ik zak……

Ik ga langs bij een rijschool om te vragen of het slim is om welicht een paar rijlessen te nemen om de officiële eisen weer even te oefenen: file parkeren, helling parkeren, helling trekken, keren op de weg. De expert vindt het onzin. Volgens haar heb ik het niet nodig. Ze legt uit op korte termijn afrijden bijna onmogelijk is. Vervolgens pakt ze papier en tekent de route die ik in Watertown zou moeten rijden compleet met tips waarop te letten. Ze had mij prima twee of drie lessen kunnen verkopen. Aardig dus. Heel vaak checken online is de enige manier om sneller af te rijden. Ik doe het toch maar en het kost mij twee uur per dag, zonder veel succes. Als ik op het punt sta toch maar naar Springfield af te reizen, heb ik geluk. Er is een gaatje in Watertown, vandaag om drie uur. Ik moest meteen beslissen want 10 seconden later kan het plekje alweer weg zijn. Ik waag het erop en boek. De kinderen kunnen worden opgehaald door ouders van vriendjes. En de eerste de beste buurvrouw die ik vraag, kan vandaag ook. Must be my lucky day!

Buikpijn

Opeens krijg ik dan toch de kriebels. Stel dat ik zak? Ik zou mij kapot schamen…. Stel dat ik iets heel raars doe? Stel dat…. Om mijn zenuwen af te wenden ga ik maar rondjes rijden en wat oefenen. Keren op weg, helling parkeren, achteruit rijden. Natuurlijk allemaal geen probleem. File parkeren kan ik normaal ook prima. Gaat vanzelf en als het niet lukt steek ik gewoon opnieuw in. Vandaag wil het ineens niet meer lukken… heb je vaker als je plotseling gaat nadenken over iets wat je normaal automatisch doet. Ik krijg er een droge mond van…

Flashbacks

Als de buurvrouw en ik aankomen, staat er een lange rij van auto’s. Allemaal tieners met hun ouders of rijschool. Flashbacks dringen zich aan mij op. Destijds ben ik drie keer gezakt. Rijden kon ik al lang, maar zenuwen in bedwang houden was niet mijn sterkste kant. Buikpijn, diaree, kotsen. Niet zulke fijne herinneringen. Uiteindelijk heb ik staatsexamen gedaan omdat ik dan nog mijn rijbewijs kon halen net voordat ik mijn eerste stappen op USA bodem zette. Dat ging uitstekend en een maand later reed ik rondjes in New York City. Hoe ironisch dat ik hier nu, uitgerekend in the USA, weer sta te bibberen… 26 jaar later. Ik voel mij ook wel weer een beetje een tiener.

Als het zover is moet ik van alles laten zien: verzekeringspapieren, knipperlichten, remlichten en handsignalen. Dan mag ik rijden. Eerst een stukje achteruit. Ik gebruik mijn spiegels en meteen krijg ik een sneer “do it as you should!” O, ja over mijn schouders. Wist ik wel. Doe ik ook altijd. Maar nu dan weer niet… zenuwen. Het zal toch niet? Dan verder vooruit het parkeerterrein af. De instructeur vraagt mij waarom ik zo lang gewacht heb met een rijbewijs halen. Ik leg uit dat ik het al 26 jaar heb. Vraagt hij vervolgens waarom ik dan zo lang niet gereden heb.

Ik wil hem vertellen dat ik, naast auto, ook 20 jaar motor heb gereden. Dat ik auto reed in New York, Toronto, Vancouver, Adelaide, Parijs en Amsterdam. Dat ik in campers heb rondgereden van 12,5 meter lang. Dat ik in zo’n zelfde camper door LA heb gereden in de spits en hem heb gekeerd op smalle wegen. Wegen waar die geile tieners hier de ,door hun door papa betaalde, SUV niet eens gekeerd krijgen. Dat ik zo’n camper drie uur lang in dichte mist en stromende regen, langs een diepe afgrond heb gemanouvreerd in het donker met daarin een huilende baby én een paniekerende man. Maar ik houd mij in……  Ik zeg alleen dat het moet, van Massachusetts.

Als ik het parkeerterrein af ben moet ik meteen weer naar rechts een zijweg in. Net als ik wil draaien zie ik een man komen aanrennen. Ik laat het gas los en rij wat langzamer. “You don’t have to drive slower then necessary”krijg ik aan mijn hoofd geslingerd… Op dat moment schiet diezelfde voetganger de weg over. “O, I didn’t see that one coming”. But I did, haha.

Vanaf dat moment is het ijs gebroken. Ik ben helemaal niet meer zenuwachtig en hij is niet meer stug. Opeens kletst hij mij de oren van de kop. Zoveel zelfs dat ik het irritant begin te vinden. Ik vermoed dat hij dat doet om te testen of ik kan rijden terwijl ik word afgeleid. We rijden een parkeerterrein op. Hij legt uit dat daar een kantoor van de persafdeling van The Patriots huist. Als we er weer vanaf rijden steekt er wederom een voetganger onverwacht over. Ik heb hem ook dit keer gespot en rem ruim op tijd. “You can drive back now”, zegt de examinator.

We rijden terug. Het is maar een klein stukje en tien minuten nadat we vertrokken, sta ik weer op parkeerplek tussen de tieners. Hij pakt mijn voorlopige rijbewijs en begint erop te schrijven, stempeltje erop en klaar. “That’s it?” vraag ik voorzichtig. “That’s it! You can drive! We are not here to trick anybody. I have no doubt you can park and turn also. Your license will be mailed at you in a few days”. De buurvrouw en ik kijken elkaar stomverbaasd aan.

Dat was het dan………………….

Advertisements

One thought on “Rijbewijs

  1. Gefeliciteerd Marley. Ik ben nu al bang als ik alles moet gaan herhalen op mijn 70e ofzo!!!
    Groetjes en dat is al over 2 1/2 jaar!!!

    Like

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s