Veel is goed en vieze koffie.

Amerikanen verkiezen vaak kwantiteit boven kwaliteit. Beter een imposant groot huis met kartonnen muren dan een goed geïsoleerd maar kleiner stenen huis. Liever een halve liter smerige Dunkin’ Donuts koffie dan een klein goed gezet kopje espresso of cappaccino. Liever een kalkoen van 7 kilo die smaakt naar niets dan zijn kleine, smaakvolle biolgische variant. Er is een hoop leuk aan dat overdrijven van die Yankees, maar wat eten betreft kan ik er niet aan wennen. Niemand wil graag dik zijn, dat gaat niet vrijwillig. Sommige hebben meer aanleg dan anderen, maar toch…. als ik zo om mij heen kijk hier heb ik wel enig idee in welke hoek we het moeten zoeken.  Ze kunnen echt niet doseren hiero. Veel is goed en meer nog beter!

Een paar voorbeelden:

De eerste keer dat ik hier met Merel en Simon een ijsje ging halen bij Rancatore’s  vroegen ze “one or two scoops”. Ik twijfelde maar besloot, als bewust opvoedende moeder, toch maar te beginnen met één. Hoor ik Simon tegen Merel zeggen: “Woooooh mama heeft minstens drie bolletjes gekocht….”. Dat geeft ongeveer de verhoudingen met NL weer.

Er zijn hier in de supermarkt gewoon geen kleine verpakkingen te krijgen van wat dan ook. Als ik vlees nodig heb, sta ik na het inkopen zakjes voor de diepvries te vullen. Ik houd mij braaf aan het 100 tot 150gr pp advies. De meeste verpakkingen beginnen echter bij een kilo. Worsten zijn altijd verpakt in porties van vijf of meer en zijn GROOT. Als ik veel tijd heb dan ga ik naar een supermarkt waar ik vlees per gewicht kan kopen. En dat kan dan weer alleen bij de Whole Foods. Ik doe het toch, maar als ik dan vraag pakjes van een pond (450gr) te maken, kijken ze ze mij raar aan.

Koffie is eigenlijk per defintie smerig. Er zijn een paar uitzonderingen in Boston, maar daarvoor moet je bij mijn lief zijn. Die heeft er zijn hobby van gemaakt. Over het algemeen schieten ze in koffie ook behoorlijk door. Gewone koffie is water met een mokka smaak. Maar de gemiddelde Yank heeft liever koffie met een smaakje….. Om je een voorbeeld te geven van de verknipte eetcultuur hiero het volgende tafereel. Het is echt gebeurd….. al is het meer dan een half jaar geleden. Toen deed ik nog weleens een poging een cappaccino te bestellen bij Starbucks. Die waren ooit lekker, maar nu altijd te heet en niet goed gezet.

Ik sta te wachten en naast mij bestelt een mevrouw van formaat (≥150kg) een Venti (0,5 ltr) S’mores Frappuccino. Ik zal je zo uitleggen wat dat is. Vervolgens vraagt de meneer achter de balie “whole milk or lowfat?” Waarop zij antwoordt: “lowfat”. Tot zo ver zou je denken “die is goed bezig!”. Ik doe mijn bestelling (Medium Cappaccino, whole milk) en dan loop ik door tot het einde van de balie en wacht tot mijn naam geroepen wordt. Of iets wat daarop lijkt. Hoe goed ik ook ar-ti-cu-leer, ze hebben het nooit goed. Hoe toepasselijk, vandaag is het “Molly”. Ik kijk even naar mijn voorgangster omdat die naam haar niet zou misstaan, maar die heeft haar “koffie” al. Zie ik meteen wat een S’mores Frappuccino eigenlijk is. Ik durf het echt niet aan haar te vragen, maar ik blijf een paar dagen rondhangen met de vraag waarom die mevrouw in Godsnaam Lowfat Milk bestelde? Zou zij daadwerkelijk vinden dat ze goed bezig is en daarmee wellicht erger voorkomt…..? Ik zal het nooit weten.

S’mores Frappuccino volgens Starbucks:Marshmallow-infused whipped cream, milk chocolate sauce,a creamy blend of graham, coffee, milk and ice finished off with more marshmallowy whipped cream and a graham cracker crumble.

coffee Startbucks

S’mores Frappuccino

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s