Simon en de kindertuin

Simon gaat deze week voor het eerst naar de kleuterschool oftewel Kindergarten. Hoe die duitsers zoveel invloed hebben gekregen op de benaming van het kleuterschoolsysteem in de USA is mij een raadsel. En als ze het al overgenomen hebben waarom hebben ze dat er na de oorlog niet gewoon uitgeflikkerd, net als wij? Kleuterschool  of nurseyschool klinkt immers veel beter. Ik vind het vreemd in een land waar ze zo creatief met taal omgaan. Maar goed ik denk dat het iets te maken heeft met groeien en bloeien en bij nazoeken blijkt dat nog niet eens zo vergezocht en stamt het al van 1840 toen de duitser Friedrich Fröbel bedacht dat kinderen in de tuinsituatie te kort komen omdat een “gewone moeder”  niet voldoende is en ze beter in groepjes kunnen worden opgevoed door daar voor opgeleide mensen.

“Wie in einem Garten unter Gottes Schutz und unter der Sorgfalt erfahrener, einsichtiger Gärtner im Einklang mit der Natur, so sollen hier die edelsten Gewächse, Menschen, Kinder als Keime und Glieder der Menschheit, in Übereinstimmung mit sich, mit Gott und der Natur erzogen werden.”

Nu we Friedrich Fröbel hebben leren kennen, weten we ook meteen waar het woord fröbelen vandaan komt. Zelfs het woord kleuterschool blijkt de opvolger van de term Fröbelschool.

Mijn huisvrouweninstinct heeft per instant een hekel aan deze vent en vermoedt dat deze mijnheer al dat moois achter een bureau heeft verzonnen, met zelf thuis tien kinderen waar hij nooit een hand naar uitgestoken heeft, laat staan en luier verschoont. Blijkt hij kinderloos te zijn gebleven. Ik wist wel dat er iets niet klopte.

Maar ik ben dit stuk begonnen om te vertellen hoe het Simon vergaat in die kindertuin. Aangezien Simon al ervaring heeft met de zomerschool en ook op deze school al een paar is gaan kijken, de juf al kent en zelfs al een vriendje heeft gemaakt, lijkt hij niet heel gespannen. Het gaat van een leien dakje de eerste ochtend. We moeten wel heel snel naar huis want Simon moet heel nodig plassen. Weer die plee…. en ze hebben er nog wel een in het klaslokaal. Simon durft niet te gaan. De volgende dag staat Simon netjes in de rij  om naar binnen te gaan en ik heb hem verteld dat ik de juf zal zeggen dat hij niet durft te gaan. Als hij begrijpt dat ik met de juf over de wc heb gesproken, begint hij KEIhard te huilen. En wie Simon als eens heeft horen huilen, weet hoe hard hij dat kan! Een zeepkist had het niet van deze methode kunnen winnen. De gehele Mary Lee Burbank populatie is nu op de hoogte van de komst van de familie Heilbron……. Hij klemt zich aan mij vast, maar ik geef hem aan de juf. Knuffel, kus, zwaaien en weglopen zonder om te kijken. Terwijl ik het huilen nog hoor word ik om de hoek getrakteerd op medelevende schouderklopjes van andere mama’s: ” its hard isn’t?“ Tot zover het gezellige begin van mijn eerste vrije ochtend ;-(

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s