Call 911

De buren hier vertellen ons unaniem dat er in deze buurt nooit wordt ingebroken. De meeste mensen sluiten hun auto’s niet af en laten de achterdeur open als ze weggaan. Ik vind het ongelooflijk gezien het feit dat we hier zo dichtbij de stad wonen. Maar goed, de feiten liegen natuurlijk niet en niemand kan zich een inbraak herinneren. En dat terwijl sommige mensen hier al langer dan 20 jaar wonen.  Vorige week kreeg ik een kilo gele courgette van een buurvrouw; delen is hier een normaal gebruik. Aangezien mijn missie naar snelle integratie heb ik er voor hun en voor ons lasagne van gemaakt. Er zijn nauwelijks mensen thuis deze dagen omdat de meeste mensen hier wel ergens aan de kust of in New Hamshire een tweede huis bezitten en daar verblijven in de zomer. Zo ook het grote blauwe huis naast ons. De kinderen willen mee om lasagne naar de overgebleven buren te brengen en ik sta op de voorporch op ze te wachten. Uit de tuin tussen het blauwe huis en dat van ons zie ik plotseling een jonge man uit de struiken komen. Raar denk ik en ik kijk hem aan. Hij schrikt duidelijk en loopt ons huis voorbij. Ik sta nog na te denken over wat er gebeurt, loop nog wat verder naar de straat en zie hem naar een auto lopen die een eindje verderop een beetje verscholen staat. Ik loop er naar toe en zie dat hij instapt naast een andere jongen. Inmiddels neig ik tot de conclusie te komen dat het hier niet pluis is. Ik kijk van de jongens naar de kentekenplaat en terug. Terwijl ik dat doe, hoor ik de kinderen uit de voordeur komen en bedenk dat ik niet wil dat die nu de straat opkomen. Ik roep dat de kinderen papa moeten halen en blijf naar de auto en de jongens staren, ondertussen het kenteken steeds herhalend. Terwijl ik dat doet, zie ik dat beide heren hun shirts over hun neus trekken en een pet opzetten. Dan rennen Simon en Merel weer naar buiten en trekken aan mijn kleren: ‘wat is er mama?” (x10). De auto scheurt weg en ik blijf het nummer herhalen. Het lijkt wel een quiz, je weet wel zo’n lopende band waar je alles moet onthouden terwijl ze je moeilijke vragen stellen. Bart komt naar buiten en ik ren naar binnen, pak de telefoon en bel 911. Ondertussen zoekend naar een pen om het nummer op te schrijven. Kan ik natuurlijk net niet 1 van die 200 pennen vinden die we hebben en tegen de tijd dat ik de alarmcentrale aan de lijn heb ben ik een cijfertje vergeten…… Binnen drie minuten giert er hier een SUV met sirenes door de straat en 30 seconden later staan er drie van die karren voor de deur. Alle thuiszijnde buren in rep en roer….. De politie gaat kijken in het huis, de achterdeur staat nog open, maar er is geen zooi. Niemand blijkt het telefoonnummer te hebben van de buren dus besluit de politie de deur te sluiten en het zo te laten. Waarschijnlijk was boef 1 op zoektocht en wilden ze net opnieuw naar binnen. We zullen het  nooit weten. De buren komen twee dagen later thuis en missen niets. Wel ligt hun telefooncentrale eruit en moet er een team aan te pas komen om dat te repareren. Nu denkt iedereen dat ik een held ben en de boeven heb verjaagd, maar in werkelijkheid stond ik aan de grond genageld. Het was een soort van naar een film kijken waar je zelf ineens onderdeel van uit blijkt te maken of meer nog dat gevoel dat je hebt als je stoned bent en je alles in slow motion ziet. Gelukkig pakt het goed uit en hebben we eens meegemaakt hoe de Belmont Police funtioneert. Of zoals onze mormoonse overbuurman het zo mooi bracht ” this is our taxmoney at work”. En zeg nou zelf heb jij er nooit van gedroomd om 911 te bellen?

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s