Kotsende kinderen en voetbal

Na een lange nacht waarin Simon elk kwartier krampaanvallen kreeg en alles uitspuugt worden we wakker op de dag waarop Oranje de kwartfinale speelt. Helaas is Simon allesbehalve beter. Heel zielig zo’n kind dat om de haverklap boven een bak hangt of de zojuist met veel zorg erin gepropte soepstengel over mijn nachthemd drappeert. Hij is een hoopje ellende. Niets blijft erin en hij wordt al maar slechter. Bart gaat met Merel naar ons nieuwe huis om daar wat oude zooi te verplaatsen en ik blijf met Simon in Boston. Gedurende de dag klaagt Simon steeds vaker over toenemende hoofdpijn en als hij ineens zijn hoofd niet meer wil bewegen omdat jij pijn aan zijn nek heeft, slaat bij mij de paniek toe. Simon lijkt te ijlen, heeft het over rode lichten en ons huis in Nijmegen en draait steeds met zijn ogen. Af en toe krijg ik toch weer contact met hem, maar als hij later in de middag weer niet aanspreekbaar is en alleen nog maar met zijn hoofd naar achter wil liggen besluiten we toch maar hulp te zoeken. Verzekering gebeld, overlegd met diens arts en tasje gepakt. Simon wakker proberen te maken maar die hangt als een slappe vaatdoek om mijn nek. Ik probeer maar even niet te denken aan al die wilde verhalen over de medische wereld in de USA. Zo snel had ik dat nu ook weer niet verwacht. Gelukkig is Boston Medical hier letterlijk om de hoek, 3 min lopen. Het is inmiddels een uur of drie in de middag als we willen gaan en Simon plots zijn hoofd optilt…: “moet ik naar de dokter? Mag ik dan eerst die soep?” Stomverbaast zijn we als Simon nu ineens met gemak zijn kin op zijn borst legt en hij ons verbaasd aankijkt als we dat bijzonder vinden. Het daarop volgende half uur staan Bart en ik verbijsterd te kijken hoe Simon ineens een bord soep naar binnenwerkt, vervolgens vraagt om dezelfde muslireep “die Merel ook had toen ik ziek was” en die met alle gemak naar binnenwerkt. Hebben wij ons nu ingebeeld dat we een ernstig ziek kind hadden of zijn we gewoon overbezorgde ouders……. Hij lijkt het Nederlands elftal wel. Gelukkig geen enge ziektes, torenhoge medische rekeningen en een bezoek aan het ziekenhuis ipv het bloedstollende, spectaculaire Nederland-CostaRica.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s