Martin Luther King en Zwarte Piet

martin_luther_king___t_shirt_template_by_grooveman59-d8z32wtKinderfilosoof

Het is alweer even geleden dat het Martin Luther King dag was. In de klas van Simon wordt er voorgelezen over Martin Luther King en besproken waar hij voor stond. Het is niet de eerste keer dat Simon hierover hoort, maar herhaling is de moeder van de wetenschap en nu begint het tot hem door te dringen. Opeens is hij helemaal geboeid door Martin en wil hij zelfs naar de bibliotheek om er een boek over te halen. We lezen het samen en hij bestookt mij met ingewikkelde levensvragen als “maar waarom vonden mensen dan dat zwarte mensen minder mogen dan anderen” of “moesten hun kinderen dan ook als slaven werken?” Het wordt nog ingewikkelder als hij vraagt: “bestaan er nu ook nog grote mensen en kinderen die als slaaf moeten werken?” Simon is onze kleine filosoof.

Liegend opvoedenliegen

Je hoeft als ouders natuurlijk niet te beginnen over de lelijke dingen in het leven. Met een beetje manipulatie kun je de werkelijke Dark Side best nog even op afstand houden. Er rest nog tijd zat om kinderen de nare kanten van het leven te laten ontdekken. Het wordt anders als ze er zelf om gaan vragen. Wat dan? Ontkennen om ze te sparen of toegeven en uitleggen? Doen alsof ik het niet gehoord heb, werkt niet meer, dus de vraag of er nog slaven zijn, zal ik toch moeten beantwoorden. Tegelijkertijd weet ik dat de waarheid mij slapenloze nachten gaat opleveren. Simon denkt veel na, en van (te) veel nadenken krijg je nachtmeries. En als je een nachtmerrie hebt, roep je? …………………. Juist ja: MAMA!!!!!

(Waarom geen PAPA?  Maar dat is voer voor een andere blog.)

Kinderslavernij

Mijn strategie wordt; niet ontkennen of liegen, maar zo weinig mogelijk onthullen van hoe het écht zit. Het lijkt mij dat ze dan misschien nog wat kleine vragen hebben, maar dan zal het wel klaar zijn.AfricanSlavesTransport

Fout gedacht……… Hoe kan ik zo dom zijn? Nadat ik vertel dat kinderen in de tijd van de slaven hier ook andermans bezit waren en ze dus ook “weleens” moesten “helpen”, ontstaat er een waar vragenvuur: “werden ze ook geslagen, mochten ze niet naar school, kregen ze wel te eten, moesten ze kettingen om, hoezo kunnen grote mensen kinderen van anderen afpakken….. gebeurt dat nu ook nog,  kunnen grote mensen mij ook vangen en laten werken ……..?” Het gaat van kwaad tot erger en het gaat een richting op die ik écht niet wil. Ten einde raad begin ik te liegen en maak de dingen mooier dan ze zijn. Dat hoort bij opvoeden vind ik, soms is de waarheid te akelig en is liegen beter. Dus “vroeger was dat zo maar nu niet meer. Nu worden kinderen beschermd en mogen de grote mensen ze niet meer laten werken.” Simon gerustgesteld.

Spangas en kindsoldaten

Merel is halverwege afgehaakt en zit al een tijdje te lezen. Net als ik denk dat ik het er toch aardig heb afgebracht in deze heikele opvoedingsituatie, roept ze door de kamer: “Da’s niet waar wat mama zegt want in Afrika worden kinderen gevangen om te vechten als soldaten. Dat heb ik zelf gezien in Spangas.” …………………………………………………Ga direct naar de gevangenis en indien u Start passeert ontvangt u geen 20.000….. Spangas is een K**programma.war child

Zwarte piet

Een aantal nachtmerries verder en een paar weken zonder vragen over slaven, loop ik met Simon over straat. Er passeert een schoolbus. Dat herinnert Simon ineens aan Rosa Parks én dus aan gekleurde mensen én dus aan de slavernij.Rosaparks_(cropped) “Mama weet je nog van Rosa Parks die niet achter in de bus wilde gaan zitten?’ Ik haal even diep adem, tel tot tien en hoop er maar weer het beste van. Nog voordat ik weer kan uitademen zegt Simon: “nu snap ik waarom de mensen hier zwarte piet stom vinden!!!!” Mijn moederhart vult zich met trots, mijn kleine filosoof. Daar zouden een aantal grote mensen in Nederland nog wat van op kunnen steken.

 

 

 

 

 

 

 

Advertisements

Superlatieven

you are awesome

Doe maar gewoon dan doe je gek genoeg!

Als je opgroeit met “doe maar gewoon dan doe je gek genoeg” sta je hier soms met je oren te klapperen. Sinds ik expat ben, probeer ik los te komen van veel vooroordelen waar ik mij niet altijd bewust van was. Ook de “Nederlandse” gewoonte om overal een mening over te hebben, probeer ik wat af te zwakken. Het (ver)oordelen maakt dan plaats voor verwondering en bestudering.

Superlatieven

uitdrukkingen getekendEen van die wonderlijke cultuurverschillen is het gebruik van superlatieven.  We willen graag integreren dus probeer ik dat ook te doen. Nu weet ik hoe het moet, maar ik blijf last hebben van “Nederlandse” stemmetjes die dingen roepen als “aansteller”,  “overdrijven is ook een vak” of “slijmbal”.

Devaluatie

beach_muscle_dream___n_tribute__bigger__by_n_o_n_a_m_e-d5mgffwHet gebruik van superlatieven is hier zo anders dat het bijna net zo voelt als leren gevoel te krijgen voor inches in plaats van centimeters.  Zo moet je “the best coffee in town” of “the best place to eat” met een korreltje  zout nemen. Uitdrukkingen als “I’am so exicited”,  “I can’t wait”, “amazing” en “awesome” kun je ook beter niet letterlijk vertalen. “Ik ben zo opgewonden”, “ik kan niet wachten”, “verbazend” en “fantastisch” klinken gewoon heftiger in het Nederlands. Op de een of andere manier verliezen deze uitdrukkingen hier hun kracht omdat ze zo vaak en voor simpele dingen gebruikt worden. Ze hebben een andere waarde dan in Nederland.

Populaire kindertaal

We merken het ook aan onze kinderen. Hoe meer engels ze kunnen, hoe meer ze vertalen van het Engels naar het Nederlands. Ze roepen dingen als “dit is het lekkerste ijsje ooit!” of “ik heb  nog nooit in mijn leven zo’n dorst gehad!” We hopen dan maar dat ze snel zullen aanvoelen dat een aantal van die uitdrukkingen in Nederland als een beetje vreemd of overdreven gezien worden.

Enthousiasme

awesomeZoals ik al zei, ik probeer er geen oordeel over te hebben maar observeer en zie wat het met mij doet. Gek genoeg word ik er dan vaak ook wel weer vrolijk van.  Als iemand in een sms meldt “you are the best”, dan is dat hoe dan ook leuk. En als ik iets georganiseerd heb voor de girl scouts en ik krijg allemaal emails met “mijn dochter heeft er zo’n zin in, ze kan niet wachten tot het vrijdag is” dan doet mij dat ook goed. Dan heb ik er zelf ook meer zin in.

Praktijkvoorbeeld

Letterlijke vertalingen klinken vaak nog erger dan de meest lullige Nederlandstalige liedjes (en dan heb ik het niet alleen over “kedengkedeng kedengkedeng tuuuttuuuut”).  Hieronder staat  de letterlijke vertaling van een email die gaat over een boekenmarkt op school. Ze hebben mij gevraagd een kinderworkshop te doen. Ik moet wat knutselen en heb besloten boekenleggers te gaan fröbelen. De email komt van de voorzitter van de oudervereniging (PTA, Parent Teacher Association):

“Ha Marley,

De boekenleggers zijn echt helemaal fantastisch! Zo ontzettend schattig. Echt helemaal geweldig dat idee. Super! Ik ben ervan ovetuigd dat de kinderen daar compleet enthousiast van worden en meteen aan de slag willen! Jij rockt! Ik heb nog iemand gevonden die ons wil helpen. Het is Anna en ik heb haar ontmoet. Ze is verrukkelijk! Ik zal jullie aan elkaar voorstellen. Eigenlijk weet ik zeker dat jullie het ontzettend goed zullen kunnen vinden samen. Wat fantastisch om jullie beiden aan boord te hebben! Ik kan niet wachten tot we de boekenmarkt gaan hebben. Dat gaat echt zo ongelooflijk leuk worden!”

panda blosjesMijn antwoord durf ik helemaal niet te vertalen, ik schaam me dood……

 

Time Flies

Het was alweer augustus dat ik voor het laatst schreef. Ik krijg al bezorgde emails van trouwe “lezers”. Gaat het wel goed daar?

Ja hoor! Heel goed!

Integreren

Eigenlijk zou je kunnen zeggen dat ik lijd aan mijn eigen integratiesucces. Ik ben gewoon een drukke huisvrouw.  Je kunt druk zijn, je  druk maken of druk doen. Ik doe het gewoon allemaal tegelijk.  En dan vliegt de tijd.

Wat doe jij de hele dag?

De brutalen onder jullie durven die vraag te stellen. Vooral werkende mensen doen dat. Die hebben het namelijk erg druk. En toch doen zij óók gewoon het huishouden, de boodschappen, slepen hun kinderen van hot naar her en koken nog gezond ook. Twee jaar geleden zou ik wellicht diezelfde vraag gesteld hebben. Maar ja een mens kan veranderen.

Desperate?

Eerlijk gezegd voel ik nog steeds de neiging om tegen mensen te vertellen waarom ik “nog steeds geen baan heb”, dat mijn papieren hier niet geldig zijn en ik geen zin heb om dat hele circus opnieuw door te maken. Dat ik niet weet of we over een kleine twee jaar weer teruggaan en ik dan vervolgens aan die papieren hier weer geen zak heb. Ik voelde lang de neiging om te zoeken naar hoogdravende andere dingen die ik kan doen om te bewijzen dat ik niet stilzit, dat ik nog steeds intellectueel bezig ben en dat ik eigenlijk stiekem gewoon nog een werkende vrouw ben.

Of toch gelukkig?

Maar eigenlijk….. moet ik bekennen dat ik het heerlijk vind om thuis te zijn…. Ik geniet ervan mijn kinderen te zien opgroeien. Ik geniet ervan hun zelfvertrouwen te zien toennemen nu ze goed engels spreken. Ik kijk uit naar het moment om ze uit school op te halen omdat ik nog steeds een knuffel en een kus krijg als ze mij zien. Ik word blij als  ze een hap nemen van mijn zelfgebakken brood met zelfgemaakte stroop en dan roepen “dit zijn de lekkerste boterhammen ooit.”IMG_5712 Ik ben de knutselmam, de klassemoeder, bibliotheekmama en de Akela van Merels Scouting. Van het maken van een speurtocht voor de meiden word ik blij.  Ik word blij als Merel straalt omdat al haar vriendinnen hier komen oefenen voor  de talentshow, de spellingsbee of de Geography challenge.  Ik word blij als ik Simon door het huis zie rennen als Darth Mauhl of als clone trooper, achtervolgd door een vriendje met een laserzwaard. Ik vind het heerlijk dat ik alle tijd heb om Simon fietsen te leren en Merel te helpen met haar vioollessen. Ik leer de scoutingmeiden breien voor ons Urban  Knitting project en krijg zelfs de andere mama’s zo ver dat ze mee doen.

Ik geniet ervan naar de supermarkt te gaan en de tijd te nemen om uit te zoeken wat waar in zit en de gezonde dingen eruit te pikken. Ik geniet ervan te kletsen met mijn gepensioneerde buurvrouw en een wandeling te maken met haar tot het bIMG_6051ot verwende schoothondje. Ik geniet van de behandelingen die ik online doe omdat ik er alle tijd voor heb.Ik vind het geweldig als de buurvrouwen bij mij een workshop Dutch apple pie komen volgen. Ik geniet ervan snel een rondje te rennen als de zon schijnt en dan lekker lang te douchen zonder een deadline. Ik geniet ervan dat we de weekenden geen boodschappen hoeven te doen en we lekker met elkaar kunnen genieten van dit mooie land. Ik geniet van het feit dat ik alleen nog in de ochtend gestressd ben omdat ik maar niet van dat ellendige ochtendhumeur afkom…..

Hardnekkig

Maar sommige dingen veranderen natuurlijk nooit. Schoonmaken is nog steeds het ondankbaageen wc papierrste werk dat er is, zeker met kinderen. Ook in de wasmachines in Amerika zit een Bermuda driehoek en verdwijnen sokken als sneeuw voor de zon. Wasmanden blijven nooit lang leeg.  Als de kinderen vrij zijn ben ik daarna weer blij dat de school weer begint en sommige vriendjes zwaai ik maar al te graag uit. Mannen komen nog steeds van Mars en vrouwen van Venus. Ook hier zitten de dopjes na het ochtendritueel nooit op de tandpastatube en ben ik altijd degene die een nieuwe rol wc-papier moet regelen…..

 

 

Oppassen en snobby moms

oppassenOp de zomerschool vorig jaar vroeg ik helpende tieners of ze wilde oppassen en wat ze dan verdienen. Ik sloeg achterover! Meisjes van 13 tot 16 jaar vragen 10 dollar per uur! Ter vergelijk: het minimum loon in Massachusetts is 9$. 10$ blijkt hier toch normaal en we maken geregeld gebruik van Maddie die 15 is en erg leuk! Je went aan het idee 16 dollar af te rekenen voor twee films en dan later 40 dollar voor de oppas. Gewoon niet over nadenken en blijven investeren in geluk.

A mom’s helper

Halverwege het jaar belt er hier een leuk meisje aan met de vraag of ik wellicht een “moms helper”  zou kunnen gebruiken. Ze is 12 jaar. In postuur een kop kleiner dan Merel en heeft geen enkele ervaring. Ze heeft onze schommel gezien en vertelt dat ze daarom bij ons aanbelt. Ze blijkt hier om de hoek te wonen. Ondanks haar verlegenheid, doet ze haar best om mij te overtuigen. Ik houd van  kinderen die initiatief tonen en durf. Dus neem ik haar briefje met gegevens aan en zeg dat we het zullen overwegen. Ik kan wel een oppas gebruiken die af en toe een uurtje kan komen of de kinderen van school haalt. Navraag leert mij dat een “moms helper” een opstap is naar een echte oppas en zo’n 4 tot 5 dollar per uur verdient. Je vraagt ze voor een uurtje en bent dan zelf thuis of in de buurt. Da’s qua geld te overzien en lijkt mij ook nog een goede investering in de toekomst. Ze blijkt een schat van een meid! Ik vraag haar wat ze wil verdienen en ze zegt dat het haar niet uitmaakt. Ze vindt het gewoon leuk om te doen. Mooi, dacht ik. Dat lijkt mij een goede deal. 4 tot 5 dollar kan ik mee leven.

Snobby Mom

Ik spreek met haar af dat ik eerst met haar moeder spreek. Ze is tenslotte pas 12 jaar. Zo gezegd zo gedaan. Nu was ik gewaarschuwd voor de aanwezigheid van verwende rijke dames in deze buurt. Eerlijk gezegd had ik ze nog niet zo vaak in het wild gezien, laat staan thee met ze gedronken. Nu dus wel….. Ik kan het niet helemaal uitleggen, maar binnen 2 minuten staan bij mij de haren overeind. Het is de manier waarop ze kijkt naar mijn aftanse jurk, niet gestylde haren en zelf geverfde nagels. Op slag voel ik mij ma Flodder maar vooral ongemakkelijk en geïrriteerd. Uiteraard drinkt ze geen koffie of gewone thee maar kruidenthee en neemt ze geen koekje. Ik neem uit protest een dubbele espresso en twee koekjes. Ze legt mij uit waarom ze haar dochter vier keer in de week aan de andere kant van de staat voetbaltrainingen laat volgen. Iets over kwaliteit en het beste willen voor je kinderen. Jaja. En dan begint ze over geld verdienen en carrière maken. Rode draad van het verhaal dat ze het wel gemaakt heeft in deze wereld. Tegelijkertijd voel je aan alles dat dat niet zo is…  Na een half uur naar dat gebrazel geluisterd te hebben en braaf “oeh” en “aaah” te zeggen, lijkt ze haar thee eindelijk op te hebben. Ik vraag nog even wat ze denkt dat haar dochter zou moeten verdienen in deze positie. O, ja zegt ze daar heb ik het vanochtend met mijn man over gehad. Omdat ze nog zo jong is en geen ervaring heeft, hadden wij gedacht aan 10 tot 15 dollar per uur……… Ik verslik mij en kan mij er nog net er van weerhouden de koffie en koek op te hoesten en in haar richting te blazen. KOLERE die had ik, ondanks alles, niet zien aankomen. Ik werk haar de deur uit en blijf verbijsterd achter. Mooi voorbeeld van mensen die geen benul hebben van de waarde van geld en dat dus ook hun kinderen niet leren. Hoe moet die meid ooit snappen dat je gewoon écht moet werken voor je geld in deze wereld? Navraag leert mij dat deze dame op zijn minst een beetje vreemd is en dat het echt buitenproportioneel is. Hoe kan zo’n doos nu zo’n leuke meid voortbrengen. Er is dus nog hoop voor de kinderen van kakwijven. Het meisje moet ook niet de dupe worden van haar over het paard getilde moeder dus neem ik haar aan, voor 5 dollar per uur. Ze gaat meteen akkoord. Ze is hier een keer of tien geweest en was een prima oppas voor als ik thuis ben. Ze doet allerlei leuke dingen met de kinderen, maar laat mij dan achter met een overhoop gehaald huis, overal vieze glazen en een huiskamer als die van de familie Flodder…………….. Opruimen heeft ze uiteraard niet geleerd want daar hebben ze thuis een Spaans sprekende hulp voor die 9 dollar per uur verdient.

We zijn los! De vakantie is begonnen.

IMG_458923 juni was de laatste schooldag. We gaan tien weken vakantie tegemoet. Mensen met kinderen weten dat een dagje 24 uur met je kinderen harder werken is dan een gemiddelde normale werkdag. Dus als niet werkende moeder is het niet alleen HOERA HET IS ZOMER maar meer HOE GA IK DIE TIEN WEKEN DOORKOMEN? Begrijp mij niet verkeerd: ik houd heel veel van mijn kinderen. Komt nog bij dat ik het eigenlijk wel leuk vind om nu veel tijd met ze door te brengen. Ze hebben een leuke leeftijd. Het is fijn dat ze al veel zelf kunnen: aankleden, tanden poetsen, boterhammen smeren, tas inpakken en bovendien schijten ze niet meer in hun broek en vegen ze hun eigen billen af. Dat maakt het leven een stuk gemakkelijker.

Energiehuishouding

Er zijn dagen bij dat het eigenlijk prima gaat. Ik denk dat ik geen hele moeilijke kinderen heb en ze luisteren redelijk goed. Daar ligt het niet aan. Maar als ik ze lang achter elkaar hele dagen heb dan gaat er iets in mijn energiehuishouding niet helemaal goed. Ik vergelijk het weleens met mijn Iphone. Als je je GPS appjes niet uitzet is je batterij binnen een halve dag leeg. En kinderen zijn net GPS (a)appjes. Helaas verschijnen er bij mij geen notificaties op mijn voorhoofd als ik nog maar 10 of 20% heb. En ik ben mij er ook niet altijd van bewust dat ik al zo laag zit. Als een van de kinderen op zo’n moment naast mij staat met de briljante zin “Wat kan ik doeoeoeoeoen?”, dan gaat dat niet altijd goed. En als het dan ook nog zo’n benauwde 35 graden dag is, dan is het feest compleet. Er gebeurt dan iets heel vreemds in mijn hoofd. Ik kan niet meer helder denken en wil alleen nog maar weg, weg, weg. Ik moet eigenlijk gewoon ergens kunnen opladen. Kinderen voelen dat feilloos aan en als je eigenlijk al lang op je rug ligt, stoten ze dan een glas melk om, vallen ze uit de schommel of hebben ze plotseling enorme buikpijn. Soms vlucht ik naar het toilet omdat ik hoop dat ze een beetje respect hebben voor het feit dat ik ook weleens een andere grote boodschap moet doen behalve de koelkast vullen. Maar ook daar ben ik niet veilig. En niets is erger dan zeurende kinderen die aan je deur rammelen terwijl je net bezig bent met een “number two”. Tien weken zijn een heleboel weken.

Arbeidstijdenwet

En daar zit nu het verschil met een baan. Bij een baan heb je PAUZES en vrije dagen. Het heeft een kop en een staart.  Vroeger was ik groepleidster. Had ik tien of twaalf losgeslagen kinderen en draaide ik daar mijn hand niet voor om. Ik wist hoe lang het ging duren en ik had PAUZES. Het vooruitzicht dat je na werktijd weer lekker thuis op de bank kunt bijtanken, doet wonderen. Deze verplichte “rust na werktijd” zoals dat in de arbeidstijdenwet staat, geldt niet voor zorgende ouders. Wel voor nannies trouwens. En dus organiseer ik nu mijn eigen pauzes.

Vakantieplannen

IMG_4591Inmiddels door schade en schande wijzer geworden heb ik geleerd dergelijke dieptepunten in mijn huisvrouwenbestaan te vermijden door vakantieplannen te maken. Er hangt een lijst naast het whiteboard met wat we kunnen doen in de vakantie. Maximaal twee dagen per week thuis en de rest de hort op. Die plannen hebben we samen gemaakt, maar ik beslis uiteindelijk. En veel dingen vraag ik niet, maar is een mededeling. Dat werkt het beste. En een tweede weg naar succes is het beleidsmatig inzetten van de Ipad en de tv. Te lang is niet goed, maar strategisch gebruik maken van het digitale aanbod voor kinderen werkt als een trein. Ik koffie en zij een ipad met een koekje. Verder heb ik een lijst met mogelijke “playdates”. Ik heb zorgvuldig nagevraagd wie wanneer op vakantie gaat zodat we op dagen dat we niet weggaan afspraakjes kunnen maken. En de kinderen waar ik moe van word als ze hier komen spelen zijn gewoon “toevallig” de hele zomer op vakantie. Da’s beter voor mijn batterij. Super. Vinden de mama’s ook leuk kunnen we elkaar een beetje helpen. Ik vind het geen probleem kinderen hier in de tuin te hebben en daar maak je vrienden mee 😉

Universeel

Het blijkt een universeel probleem te zijn en dus bestaat het vakantiemonster ook in de USA. En daarom is er hier heel veel te doen. Dichtbij een grote stad wonen is sowieso leuk, maar hier helemaal. Er wonen hier heel veel kinderen.  We kunnen dagelijks kiezen uit veel mogelijkheden en je hoeft er niet ver voor te gaan. Concerten, gratis dagen in het museum, voorlezen in de bibliotheek, gratis zwembaden, buitenbios, knutselmiddagen en voor tweetalige kinderen met een achterstand in engels is er zelfs een vijf weken durend ELL (English Language Learning) zomerkamp met een schaduwprogramma voor de ouders. Vijf weken van acht tot twaalf engels leren. Fantastisch!

Kreeft en bier

Kreeft is één van onze lievelingsgerechten op de BBQ. Van mijn grote vriend Jamie heb ik geleerd om ze humaan te doden. Helemaal niet nodig om ze levend te koken. Dat deden ze vroeger overigens ook niet. Maar toen waren ze ook niet zo populair. Geschokt door onze ervaringen in een lobster joint aan de kust én het feit dat ze hier zo goedkoop zijn, ben ik mij er eens wat meer in gaan verdiepen. lobster bbqToen de (overwegend Engelse) kolonisten hier aankwamen moesten ze de kreeften soms letterlijk en figuurlijk aan de kant duwen. Ze waren vaak groter dan 60 centimeter en met zo velen dat het strand er regelmatig mee bezaaid lag. Al snel hadden ze allemaal hun buik vol van kreeft en werd het gedegradeerd tot eten voor het vee, de bedienden, arme sloebers en criminelen. Een pond bonen kostte destijds vijf keer zoveel als een pond kreeft. De rijken wilden het niet eten en voerden het aan hun huisdieren en huisstaf. Er is hier destijds zelfs een rechtzaak geweest waarbij een organisatie van bedienden hun bazen voor de rechter sleepten om af te dwingen dat ze niet meer dan 3x per week kreeft te eten kregen. In de gevangenis van Boston voerden ze hun gevangen kreeft en bier. Kreeft om ze niet te laten verhongeren en bier zodat ze niet ziek werden. Kreeft werd pas populairder toen er rond 1850 toerisme ontstond in de richting van Boston. Rijke lui uit New York en Washington kwamen deze kant op en die waren dol op kreeft. Omdat ze het ook graag mee naar huis namen, werd het vanaf toen ook nog eens ingeblikt. Veel recepten van lobsterrolls stammen nog uit die tijd. Het is hier nog steeds niet zo populair of speciaal als in veel andere landen. Het zet mij wel aan het denken…. zou ik ze ook het minder lekker vinden als hier het strand ermee vol zou liggen en het bijna niets zou kosten?

Boodschappen

Als ik op vakantie ben, vind ik het leuk om boodschappen te doen in een vreemde supermarkt. Je hebt tijd zat, bent in een goede stemming en in voor iets nieuws. De eerste twee maanden hier had ik 24/7 de kinderen en dus sleepte ik die mee. Elke week een andere supermarkt. Het was leuk bedacht, maar uiteindelijk zijn we er allemaal een beetje door getraumatiseerd. De kinderen omdat het oervervelend is en ik omdat die kinderen oervervelend zijn. Zodra we het wagentje over de drempel rijden, begint Simon al te vragen “zijn we al klaar?” boodschappenwagenVan alle opvoedingsadviezen over hoe gezellig boodschappen te doen met je kroost werkt er wat mij betreft maar één en dat is “als het effe kan ga je alleen”. Tenzij je niet echt iets nodig hebt. Waar ik normaal zo’n drie kwartier doe over de weekboodschappen, kost dat hier twee uur. En mét kinderen drie uur omdat die niet schijnen te snappen dat zeuren vertraagt. Alles lezen en uitvogelen. Vertalen, vergelijken, keuzes maken. Zeker omdat er in veel produkten suiker en smerige “smaakjes” blijken te zitten. En dan heb ik het nog niet over hormonen en smaakjes in het vlees. Diezelfde ongeduldige kinderen zijn de eerste die zuur kijken als de pasta met rode saus blijkt te smaken naar iets wat heet “garlic & oregano” maar meer weg heeft van een bubble gum aroma. Foute blikje gepelde tomaten. Écht smerig, maar onder druk van kinderen die elkaars hielen pellen met een winkelwagen en dreigen met in de broek pissen, grijp ik weleens mis.

Inmiddels zijn we bijna een jaar verder en heb ik zo mijn vaste plekken gevonden. Dat was een hele investering. Met in mijn achterhoofd de angst om hier zo goed te integreren dat mijn kinderen, mijn man of erger nog MIJN billen USA vormen gaan aannemen, was dat nog wel een uitdaging. Uiteindelijk blijkt het hier prima mogelijk gezond te eten.

Duur?

Ik realiseer mij nu pas dat ik daar in Nederland eigenlijk nooit zo op lette. Ik geloof niet dat ik de laatste 10 jaar ooit nog bij elkaar opgeteld heb wat we maandelijks uitgeven aan eten. Als student deed ik dat, maar daarna niet meer. Hier zijn we zo’n 1200 tot 1500 dollar in de maand kwijt voor eten. Exclusief uiteten. Met de huidige stand van de dollar vast meer dan in Nederland, maar ik weet het eigenlijk niet. Sommige dingen zijn veel duurder en andere goedkoper. Gisteren kocht ik een pakje noodles voor de Pad Thai voor 3.98 dollar. Dat was de goedkoopste. Echter bananen waren gisteren maar zo’n 80 dollar cent per kilo. boodschappen bananenOesters en kreeft zijn spotgoedkoop (resp. 1.5$ per stuk en 12$ per kilo) en voor een brood betaal je meer dan 5$. Hoe dan ook we eten erg gezond. Misschien nog wel gezonder dan in Nederland. Vooral omdat we er nu zo bewust mee bezig zijn.